A ilustración transmítenos unha simboloxía que denota a converxencia dos "dous mundos": o rico e o pobre. Tómase como alicerce o plano formal da imaxe, collendo de referencia as liñas. Podemos abesullar claramente os dous elementos antitéticos: ese mundo rico expresado polo edificio e o mundo pobre denotado pola situación caótica da parte inferior. Tomando esta referencia, a frecha 1 - urbanismo, riqueza - entra en converxencia, nun punto non visible,coa frecha 2 - pobreza, desequilibrio -. Síntese explicativa: as dúas frechas denotan a converxencia das dúas esferas tan distintas en mutua axuda nun futuro non especificado. Este feito é o que realmente agarda o mundo caótico que se atopa na parte inferior da foto e o mundo de "bonanza" na superior, en detrimento do anterior. Lema en latín: "Cui cum paupertate bene convenit, dives est", de Séneca. Explicación: amosa nitidamente o sentimento alfúfaro espiritual de quen, adiñeirado ou non, axuda aos pobres (de aí ese vínculo futuro - as dúas frechas que non se tocan - dos "dous mundos" en colaboración).

Esta imaxe representa dous espazos moi extremos. Dende a naturaleza exótica ata unha cidade con rascacielos. Nesta imaxe é moi destacable que non hai termino medio, se non que repártense os dous "mundos" con unha delimitación.

Esta imagen me transmite: tristeza, abondono, soledad, seriedad, intranquilidad, miedo e inseguridad. Me gusta porque se nota que aún vive gente, también se ve ropa, coches y un contenedor. Me hace pensar en mi familia y en mis amigos.

Aquí era onde solía xogar xunto cos meus amigos cando era un rapaz. Xogabamos ao balón que traía Marcos, ás canicas de Lola, as veces saltabamos coa miña corda ou xogabamos coas bonecas de trapo que nos facían as nosas nais. Agora, cada día que paso arredor deste lugar, lembro estos marabillosos momentos da miña infancia, pero tamén como un día medramos e deixamos de ir, cando pecharon o parque xa que non había nenos que foran xogar coma nos, cando construiron novos edificios modernos ao seu redor e agora este lugar quedou olvidado para sempre.

Dicían que este edificio escondía algo e un día eu e os meus amigos viñemos para comprobalo pero o que non sabíamos era que nunca máis iríamos volver a vida que levábamos antes. Quedamos os catro para investigar e entramos para velo todo de cerca, fíxose de noite moi rápido e comezou a facer moito frío, decidimos separarnos por parexas e iso foi o peor que puidemos facer, non nos volvimos a ver, seguimos aquí buscando aos nosos compañeiros e buscando a maneira de saír deste inferno.

Dicían que este edificio escondía algo e un día eu e os meus amigos viñemos para comprobalo pero o que non sabíamos era que nunca máis iríamos volver a vida que levábamos antes. Quedamos os catro para investigar e entramos para velo todo de cerca, fíxose de noite moi rápido e comezou a facer moito frío, decidimos separarnos por parexas e iso foi o peor que puidemos facer, non nos volvimos a ver, seguimos aquí buscando aos nosos compañeiros e buscando a maneira de saír deste inferno.

En este mismo lugar hace aproximadamente 45 años aun quedaban unos pocos niños jugando al lado de este edificio que era la vivienda de dichos niños, pero poco a poco con el paso de los años esos niños que jugaban se fueron de sus viviendas habituales por estudios o por simplemente cambiar de aires dejando a la gente adulta de ese edificio como eran sus padres los cuales con el paso del tiempo también se iban haciendo mayores hasta que su vida se iba consumiendo como la vida de ese edificio y como sus hijos vivían en otros lugares nadie volvió a vivir en ese edificio hasta que falleció el último residente la semana pasada a sus 96 años de edad aunque desde hacía décadas la naturaleza ya se había apoderado del exterior del edificio y sus alrededores que era donde hace décadas jugaban niños.