Este foto es bonita, se ve el avión cerca .

A pobre area sofre Durante anos estaba tranquila e soa, so tiña que compartir superficie cunha pouca vexetación, pero agora especies bípedes e demos de metal apresan a pobre area privandoa dunha pouca vida.

A mi esta foto me produce una sensación de proximidad con el resto del mundo, ya que es lo que me transmiten los aviones,si aun encima les das una perspectiva diferente me produce una sensación de estar cerca de todas partes.

Despois de aterrizar o avión... Senteime na silla de pedra que habia alí e mirei ao ceo reflexionando todo o que me pasou, empezaron a vir unha nubes que tempo despois taparían o ceo, así que, tivenme que ir de alí pensando en todo do que reflexionei o como podia solucionar gran parte dos problemas que tiña pendentes de antes.

Se observa como bastante gente

Esta foto es de un mirador de aviones en el cual suele ir gente a ver pasar los aviones pasar porque debe de sermagnifico y se sentira increible. hay muchos asientos en los que te puedes poner acostada para mirar los aviones .

Un día tranquilo de verán, estaba eu moi cómoda nun mirador, recostada sobre un banco de pedra, observando un avión que pasaba por riba de mín. Había máis xente, pero a calma que había era perfecta. Xusto era o día do meu aniversario. De súpeto, chamoume miña nai e deume unha mala noticia. Eu corrín axitada para casa e con bastante medo. Cando cheguei, déronme unha sorpresa, e o que me dixo a miña nai cando me chamou, era todo unha broma para que fose a xunto deles e me puidesen dar a sorpresa, que me gustou moito e paseino moi ben.

Recordo perfectamente as lendas que se contaban cando o aeroporto estaba en construción. Uns dicía que os avións eran monstruos xigantes que facían tremer o chan cando aterraban. Outros, que eran máquinas tan rápidas que eran imposibles de ver chegar. A min dábame igual todo iso, porque sabía que cando a construción terminase ían chegar centos de turistas, algo moi beneficioso para o negocio do meu pai. Lamentablemente non puiden asistir á súa apertura, pero contáronme que o concello puxera cadeiras de pedra para observar aos avións, e que fora alucinante. Deume moita pena, pero polo menos un amigo meu regaloume unha fotografía na que se ven a todas esas persoas disfrutando do momento. Dende entón a teño colgada no meu dormitorio e cada noite imaxínome como sería vivir aquilo.

Un día de verán, eu e a miña irmá, estábamos recostadas nuns asientos mirando un avión que pasaba por riba de nós.

Tal día como hoy, por la tarde tranquilo en mis vacaciones, estaba en unas hamacas tomando el sol, cerca de un aeropuerto, poca más gente habia ya que no a todos les gusta el ruido, pero a mi, me encanta. Pasados ya muchos aviones, nos dan un susto ya que un avión casi nos aterriza encima, porque el conductor estaba mal, y no veía muy bien, justo al fianl del vuelo, qué mala suerte. Gracias a dios no nos pasó nada ni a nosotross, ni a los pasajeros del avión.