Viven en un sitio muy interesante .Su casa es de piedra(Paula) Sodes un grupo moi chuli, moi guais(Nadia) Que familia mas aventurera(Jose) Que familia tan genial(Victoria) TITULO: Os señores da igrexa.(Saúl)

“Pacios: Retrato de familia” (Microrrelato). Amparo está aburrida de ter só homes na casa. Eusebio é un bó marido pero manda moito e fala pouco. Os fillos, Manoliño, Tito e Xaquín, son traballadores pero hasta o momento ningún foi capaz de botar noiva. A súa diversión consiste en comer, durmir e xogar as cartas. Amparo soña con ter noras faladoras que lle dean conversa nas tristes tardes de inverno, e netiños pequeniños que lle alegren o día a día, corricando polo patio e explorando o lugar. Farta e cansa de tanto esperar, Amparo busca na caixa das fotos da familia tres retratos xeitosos dos seus fillos, e os manda, en segredo, ó casting do famoso programa “Me caso en Porriño”, da galega. O tempo pasa e Amparo aínda non recibiu resposta. Pero mentres agarda impaciente a chegada do carteiro cada día, e se rompe a cabeza pensando que lle vai dicir a seu home cando se entere, é feliz.

Pasou o retratista e colocáronse para a foto. Non había oportunidade de facer unha todos os días...Non tiñan cámara de fotos e os móviles eran ciencia ficción naquela época.O pai é o que manda na casa, e sitúase para a foto máis alto cós demáis. A súa muller traballa todo o día, nin tempo tivo para sacar o mandil.Mirando as roupas que levan, parece que estiveran traballando todo o día.

É unha foto que amosa a calidez da familia toda xunta, tamén representa coas cores blancas e negras unha sensación de nostalxia e antiguedade. Estan todos colocados arredor do pai cousa que da sensación de liderazgo da familia