Cada matí, sempre, quan es llevaven, seien a un costat del llit prenent un café. Ara l’home seu al mateix lloc, recordant a la seva difunta dona, i mentre pren el cafè pensa en tots aquells moments que han estat junts, gaudint del seu somriure.

Póñome na túa pel: Chámome Manolo, e a miña idade... pois podemos dicir que son de idade avanzada. Cando me sacaron a foto estaba, como sucede habitualmente, tomándome o café de despois da comida; soo na miña habitación e coa fiestra aberta onde me reflicto, penso e reláxome. Para o do café son un pouco maniático, tómoo só e con bastante azucre. A camisa e o pantalón con tirantes son o meu uniforme habitual xunto co reloxo que é o primeiro que poño ao levantarme. A miña habitación é moi sinxela; na fiestra párome a ver a paisaxe que me ofrece a natureza nas distintas épocas do ano. No verán, como ocurre no momento da fotografía, gústame escoitar os paxaros sentado como na foto. Cando o fotógrafo disparou colleume de sorpresa, pensei que esperaría a que terminase o café.


 Análise dos elementos plásticos: 
A iluminación é natural e provén da fiestra aberta fronte do retratado, por iso vémolo iluminado por diante e sombreado por detrás, creando unha escena moi intimista. Esta luz axuda a que a figura destaque sobre o fondo, coa súa camisa clara, e que ademais nos fixemos na acción de levarse a cunca tamén branca á boca. Creo que o fotógrafo xogou co reflexo da fiestra, para decir algo máis do retratado pero moi tenuemente. 
O formato apaisado axuda a que o contexto estea desafogado e tome protagonismo
Non destaca pola súa cor senón polo traballo de claroscuro.
Penso que fixo así o retrato para mostrarnolo nun lugar habitual no que se sente cómodo.

Je pense que cette photo est vraiment merveilleuse parce que cet homme parait très sage... Cette photo me faît penser à la solitude... mais l'image est énormement extraordinaire. J'adore profondément cette photo, elle me transmet le rythme de la vie. C'est SPLENDIDE. ------ Eu penso que esta fotografía é verdadeiramente maravillosa porque o home parece moi sabio. Esta foto faime pensar na soidade... pero a imaxe é enormemente extraordinaria. Adoro esta foto, transmíteme o ritmo da vida. É expléndida.

La foto me parece muy original y bonita porque es un señor tomando un café y los colores son más oscuros en las esquinas.

Esta foto me recuerda a mi abuelo tomándose su café todas las tardes.

En esta foto no solo veo a un señor mayor bebiendo su café. Veo a un señor al despertarse luchando por vivir otro magnifico día, estar a la altura para cuidar de sus hijos, de sus nietos, no defraudar a nadie...

Relato inspirado na imaxe: Onte estiven pensando sobre a miña vida, o meu pasado e os meus viaxes polo mundo. Con isto decateime de que non tiña ningunha foto coa miña familia, nin dos meus viaxes. Entón a enfermeira no centro de maiores onde resido apareceu pola porta e díxome: -Xosé, hai una rapaza que ven do instituto de ao lado que quere falar contigo-. Non contaba con esta visita, case sempre estiven só. A miña muller morreu moi nova e o meu fillo vive noutro país. Entrou a rapaza e preguntoume se me podía sacar unha foto e facerme unha entrevista para un proxecto sobre a soidade das persoas maiores. Eu aceptei co fin de expresar a pena que sinto xunto a moitísimas máis persoas na sociedade. Espero que sirva para concienciar á xente de que non se olviden dos maiores.

Este hombre transmite una imagen de preocupación incluso pena como si estuviera esperando algo, una noticia, y de esa noticia dependiese algo importante para el.

Un avó solitario nunha habitación escura, sentado na beira da súa cama sen desfacer, e bebendo un café coa única compaña do seu reflexo no cristal da fiestra.

Levanteime ás 7 da mañá, pode parecer cedo, pero deiteime sobre as 9 da noite así que durmín o suficente. Vivo só, así que son moi independiente. O primeiro que fixen foi ducharme. Adoito ducharme ás noites, pero ese día habia 29ºC na miña vila e estaba suoroso. Ducheime rápido con auga quente e fun directo á cocina a preparar o meu café de todos os días. Xusto cando estaba collendo a taza recibo unha chamada do meu amigo Fernando. Preguntábame se quería ir a xogar ás cartas ás 11 da mañá con el e máis co seu irmán ou se pola contra quería ir á súa casa a ver o seu novo horto que levara uns meses preparando. Collín o café e fun cara a miña habitación. Senteime e empecei a debatir internamente sobre cal sería a mellor decisión.