Els alumnes de 1r hem fet una tirallonga de paraules sobre la fotografia: TRISTA, AVORRIDA, MIRADA FIXA, SILENCIOSA, CANSADA, ESTIRADA, LLIT, MENJADOR, FLORS, CAMES ENLAIRADES, FINESTRA, PLUJA ( o MIRANT COM PLOU A LA FINESTRA), SOMIANT, HABITACIÓ, COIXINS, SOLA

Esta imagen me transmite que con solo mirar aunque estes mirando a un lugar fijo tu cabeza puede estar pensando en otras cosas.

Al ver esta imagen parece que la niña esta contemplando el paisaje para que se le pase mas rápido el tiempo y pueda salir al parque o a salir con sus amigos

Este retrato me hace pensar que esta niña está viviendo una situación de sufrimiento en su casa por sus rasgos de tristeza con la mirada perdida. Y que lo único que intenta es despejarse y desvanecerse aunque tan solo sea un momento de los problemas en los que está envuelta, contemplando el paisaje.

La imagen transmite el aburrimiento de la niña, la cual mira a un lugar en específico, pensando en formas de entretenerse o cualquier tema que sea interesante o importante para ella

Esta imagen me transfiere el aburrimiento, el cansancio y la pesadumbre que siente la niña al querer que el tiempo pase más rápido para olvidarse de sus preocupaciones mirando a un sitio concreto.

Despois dun longo e duro día a nena volve a sua casa e tirase na cama a mirar a súa habitación, pero en realidade esta pensando nas suás preocupacións, porque pola súa cara de tristeza algo debeu de pasarlle e está esperando ata que o día seguinte chegue e lle vai mellor.

Era un día triste e apagado, deses aos que adoitamos chamar nubrados e que asemellan influír no noso estado de animo, roubándonos as gañas de afrontar o día cun soriso no noso rostro. Pois ben, así era o transcurso dos días da vida de Uxía e da súa familia, ao igual que acontecía noutras miles de familias máis. O pensamento da xente estaba ateigado de melancolía, medo e frustración; soamente centrado no problema con máis importancia daqueles tempos, a Segunda Guerra Mundial. Uxía levaba xa case 2 anos sen ver ao seu pai, quen tivera que marchar para a guerra, deixando á súa muller e aos seus fillos sós, sen saber se esa sería última vez que os vería. Dende aquel día, Uxía pasa a maior parte do tempo observando a través da súa fiestra o camiño que conduce á súa casa, pensando se algún día chegará a ver ao seu pai voltar.

Cheguei a esta nova cidade hai uns días, agora mesmo acabo de volver do colexio, e estou algo aburrida, acostada no sofá sen nada que facer pero apetecíame saír a xogar, miro pola fiestra e vexo a un par de nenas xogando na estrada, penso en ir a xogar con elas, pero inda non coñezo a ninguén, e para ser sinceros non se me dá moi ben facer novos amigos, así que despois de estar vinte minutos mirando ao par de nenas xogar, decido poñerme a debuxa, e deixa eso de facer novos amigos para outro día.

Un día na súa casa, a nena acababa de chegar da escola, ela non era unha gran estudante nin nada menos por iso é que os seus pais tíñanlle que presionar moito para que estudase, pero esta nena non facía caso entón ese día era o día das notas e ela suspendese tres, isto fixo que o seu pai enfadásese moito xa que ela era capaz de moito máis, entón o seu pai decidiu castigala para que pensase no que fixera e ela botouse no sofa cunha mirada perdida.

Nesta fotografía vemos como unha nena mira fixamente a un sitio, desconectando da vida real sen notar nada ao seu redor e pode estar pensando en unha infinidade de cousas que solo ela sabe. mentres desconecta de todo e so existen os seus pensamentos.

Nesta fotografía vemos como unha rapaza mira fixamente a un sitio, desconectando da vida real sen notar nada ao seu redor e pode estar pensando en unha infinidade de cousas que solo ela sabe. mentres desconecta de todo e so existen os seus pensamentos.

Estaba cansa, quería saír pola porta da miña casa e ir xogar cos rapaces ao balón pé, pero miña nai non mo permitía, xa que iso era cousa de nenos. Eu non era coma a miña irmá, nin coma as miñas amigas, odiaba a cor rosa, as bonecas parecíame absurdas. Mentres via ao meu irmá xogar eu pensaba, por que este mundo e así?

Eu era nena á que non lle deixaban saír da casa por medos que tiñan os meus país de deixarme saír ao mundo real forá das catro paredes do meu carto, que polo aquel entonces o sentia maís coma unha cárcere. Coma unha cárcere de emocións, ilisións e de futuro. Por iso miraba atraves da xanela para ver todo o que estaba a perder deste mundo,enton decidín acercarme a porta para escapar e vín que estaba sen pechadura dandome conta de que a cárcere estaba máis na miña mente que na realidade.